•  

    #czarnaksiegakomunizmu #neuropa #4konserwy #antykomunizm #antykapitalizm #historia #hiszpania #komunizm #socjalizm #bekazlewactwa #katolicyzm

    Dzisiaj będzie o czerwonym terrorze w Hiszpanii. Zakneblujcie różowego paska, przygotujcie wiadro kawy i powidła.

    Czerwony terror to nazwa aktów przemocy stosowanych przez lewicę na terenach kontrolowanych przez republikanów od początku wojny domowej. Represje dosięgły prawicowców, przemysłowców, ziemian, polityków i katolików (głównie kler). Terror polegał również na burzeniu i bezwzględnym wywłaszczaniu świątyń. Tam, gdzie nie dosięgnęła rebelia Franco, wystarczyło być księdzem albo wierzącym, żeby zostać osądzonym bez procesu. Żeby zostać aresztowanym i zniknąć bez śladu wystarczył anonimowy donos, że uczestniczyło się w prawicowej manifestacji.

    Zaczęło się tuż po wyborach w 1936 roku. Po zwycięstwie Frontu Ludowego w całej Hiszpanii zapłonęły kościoły, zakonnicy
    i księża byli mordowani, a zakonnice gwałcone i torturowane. Wtedy na scenę wkroczył gen. Franco. 17 lipca 1936 prawicowi oficerowie wystąpili przeciwko rządowi. Franco wygłosił manifest do Hiszpanów:

    Do tych, którzy czują świętą miłość wobec Hiszpanii. Do tych, którzy w szeregach Armii i Marynarki wierzą w służbę Ojczyźnie. Do tych, którzy przysięgali bronić jej przed wrogami aż do utraty życia. Naród wzywa was do jej obrony! Proponujemy sprawiedliwość i równość wobec prawa. Pokój i miłość pomiędzy Hiszpanami. Wolność i braterstwo zamiast libertynizmu i tyranii.
    Bunt nacjonalistów nie poprawił sytuacji wrogów ludu. Kler i wierzący nadal byli bestialsko mordowani. Zdarzały się przypadki ucinania genitaliów, a nawet ukrzyżowań. W terrorze nie brali udziału sami Hiszpanie, o nie. W zbrodniach pomagali im członkowie Brygad Międzynarodowych powstałych z inicjatywy Kominternu, jak i wysłani przez Stalina enkawudziści. W tamtym okresie wielu ludzi zginęło śmiercią męczeńską. Oto przykłady:

    Proboszcz z Navalmorales powiedział w czasie aresztowania: "Chcę umrzeć za Chrystusa". Milicjanci odpowiedzieli mu: "Dobrze, więc jak Chrystus umrzesz". Zdzierali więc z niego ubrania, przywiązali do pleców drewnianą belkę, założyli koronę cierniową i kazali pić ocet. "Bluźnij, to cię wypuścimy" - mówił przywódca oddziału. "Przebaczam wam i błogosławię was" - odpowiadał męczennik.

    Milicjant odprowadzający skazańców na egzekucję relacjonował:

    Co za cholerni durnie! Nikt nie mógł zamknąć im mordy! Przez całą drogę śpiewali i wychwalali Chrystusa Króla. Jeden z nich padł trupem, gdy go walnęliśmy kolbą karabinu, to szczera prawda. Ale im bardziej biliśmy, tym głośniej śpiewali i wołali “Viva Cristo Rey”.

    Zakonnice ciągnięto za włosy po ulicy, wierzącym kazano połykać różańce i profanować Hostie. Zniszczono ok. 2000 kościołów, a w Barcelonie wszystkie. Profanowano też zwłoki świętych i duchownych. Znany jest przypadek meczu piłki nożnej pomiędzy milicjantami, w którym rolę piłki pełniła czaszka zamordowanego księdza. W Cuency spalona została bezcenna biblioteka katedralna.

    "Ilustrowany Kuryer Codzienny" tak relacjonował miejsce zbrodni w 1939 r.:

    W koszarach nr. V. oddziałów szturmowych sprawozdawca sam był świadkiem takiej makabrycznej sceny. Na szczycie wysokiego muru leżały zwłoki 42 osób, przeważnie oficerów mundurach, albo księży w szatach duchownych. Zwłoki kobiet były całkowicie pozbawione okrycia. Wielkie plamy krwi pokrywały ziemię.

    •  
      a.........y

      +2

      przygotujcie wiadro kawy

      @nexetpl: na minutę czytania

    •  

      @nexetpl: Biedny niewinny kościółek i jego szlachetni obrońcy (╯︵╰,)

      A tak było naprawde:

      II REPUBLIKA

      W miejsce monarchy władzę objął prezydent Niceto Alcalá-Zamora z Partii Liberalnej, który prowadził politykę reform, obejmujących politykę rolną, sekularyzację państwa (prawo do rozwodów), wprowadził prawo wyborcze dla kobiet oraz nadał autonomię Katalonii i Baskonii[26][27]. Republika zyskała szerokie poparcie większości społeczeństwa[28]. Reformy nie podobały się radykalnej prawicy, która domagała się powrotu do monarchii i zaprzestania demokratyzacji kraju. Odpowiedzią prawicy na reformy był nieudany zamach stanu w Sanjurjo w 1932 roku. Zmiany w kraju torpedował Kościół katolicki, w którym dominowały postawy ultramontańskie. Kościół ten posiadał największe połacie gruntów rolnych oraz sprawował władzę nad licznymi instytucjami, począwszy od Banco Espiritu Santo po tramwaje[29]. Pomimo prób torpedowania reform, poparcie dla ugrupowań republikańskich wciąż rosło, w wyborach z czerwca 1931 roku zdecydowaną większość zdobyli republikanie i socjaliści[30]. W tym samym roku wprowadzono nową liberalną, reformistyczną i demokratyczną konstytucję która rozpoczęła proces sekularyzacji państwa, przez co została ona potępiona przez zagorzałych katolickich konserwatystów[31]. Na względną stabilizację tego okresu nie wpłynął nawet wielki kryzys – rząd wykorzystał ten okres do wdrożenia reformy wprowadzającej m.in. ośmiogodzinny dzień pracy i udzielił szerokiego wsparcia materialnego wiejskiej części Hiszpanii[32][33].

      Stopniowe reformy nie podobały się radykalnej Iberyjskiej Federacji Anarchistycznej (CNT) która prowadziła strajki, które często były z polecenia centrolewicowego rządu tłumione przez policję i Gwardię Cywilną[34]. Równocześnie pojawiły się w Hiszpanii pierwsze grupy polityczne, których profilem politycznym był faszyzm[35]. W październiku 1931 roku premierem rządu mniejszościowego został republikanin Manuel Azaña[36][37]. Wybory parlamentarne w Hiszpanii w 1933 roku w nieznaczny sposób wygrała koalicja Hiszpańska Konfederacja Prawicy Autonomicznej (CEDA), jednak koalicję rządową utworzyły mające zdecydowaną większość ugrupowania centrum i centrolewicy. Wysoki wynik prawicy był dla rządu o tyle niebezpieczny, iż Konfederacja wprost deklarowała chęć zniesienia ustroju republikańskiego i budowy w jego miejscu totalitarnego[38].

      Osobne artykuły: rewolucja w Asturii 1934 i Falanga (partia).


      Rok później odbyła się rewolucja w Asturii 1934, która spowodowana była sprzeciwem wobec wejścia prawicy z CEDA do rządu centrolewicy na czele z Alejandro Lerrouxem[39]. Już wcześniej doszło do radykalizacji grup politycznych, szczególnie tych prawicowych. Rok przed wydarzeniami z Asturii powstała Falange Española (została założona przez José Antonia Prima de Riverę), która wkrótce 1934 połączyła się z inną niewielką radykalną partią Junty Ofensywy Narodowo-Syndykalistycznej[40], założoną w 1931 roku przez Ramiro Ledesma Ramosa, i przyjęła jej program – opowiadała się za stosowaniem przemocy jako narzędzia walki politycznej[41] i jawnie okazywała sympatię dla Mussoliniego i Hitlera[42], a nawet ZSRR (ze względu na totalitaryzm, który promował)[43]. Radykalne poglądy grupy sprawiły że była ona finansowana przez rząd Włoch[42]. Bojówki Falangi ścierały się z organizacjami lewicy i organizowały ataki na społeczność żydowską[44].

      +: Formbi
    •  

      Wybory z 1936

      16 lutego 1936 odbyła się w Hiszpanii pierwsza tura wyborów (druga tura odbyła się 1 marca), w których Front Ludowy (koalicja wyborcza – socjaliści, komuniści, republikanie) zdobył większość, z poparciem 34,3% przy 71,4% frekwencji. Nowy rząd postanowił prowadzić politykę reform. Głównymi postulatami Frontu była amnestia dla więźniów politycznych, ulga podatkowa dla prowincji, intensyfikacja kredytów rolnych, przyspieszenie reformy rolnictwa, przegląd eksmisji i prawa społecznego oraz rozwój robót publicznych. Naczelnym celem powstania Frontu był jednak sprzeciw wobec polityki prawicy, która od 1933 stała się bardziej radykalna i brnęła w kierunku faszyzmu i totalitaryzmu[45]. Głównym rywalem Frontu była prawicowa partia CEDA[46].

      Na skutek – obowiązującej wówczas w Hiszpanii – skomplikowanej procedury wyborczej, liczba głosów, a szczególnie proporcjonalny podział miejsc w Kortezach, budził kontrowersje[a]. Ostatecznie po drugiej turze wyborów Front Ludowy uzyskał 278 miejsc w parlamencie, partie centrowe (w czasie wojny domowej część z nich poparła rząd republikański, część nacjonalistów) 55 miejsc, prawica 194 miejsca. Trzy miejsca nie zostały obsadzone[47]. Powołany przez większość parlamentarną rząd rozpoczął funkcjonowanie 10 maja. W skład rządu weszli niemal wyłącznie umiarkowani działacze Lewicy Republikańskiej (Izquierda Republicana – IR) Manuela Azañi. Ministrem spraw wewnętrznych był co prawda liberał, ale socjaliści i komuniści kontrolowali policję i żandarmerię republikańską[48].
      Walki między radykałamiEdytuj

      Już następnego dnia po wyborach lewicowi rewolucjoniści zaczęli rozbijać więzienia i uwalniać swoich współtowarzyszy[48]. Również skrajna prawica zaczęła stosować terror w stosunku do swoich przeciwników politycznych, akty przemocy doprowadziły do starć między anarchistami i falangistami[49]. 13 kwietnia działacze prawicowej Falangi zabili sędziego Manuela Pedragala, który skazał na 30 lat więzienia działacza Falangi oskarżonego o zabójstwo sprzedawcy gazet socjalistycznych. To wydarzenie przyjmuje się za początek cyklu „zemst” ze strony organizacji lewicowych i prawicowych. W niektórych regionach działały ultrakatolickie bojówki nazywane Requetes. W okresie do wybuchu wojny domowej w atakach z przyczyn politycznych zginęło 330 osób, a 1511 zostało rannych. Podczas ostatniego przed wakacyjną przerwą posiedzenia parlamentu 16 czerwca liderzy prawicowej opozycji parlamentarnej, monarchista Calvo Sotelo i Gil Robles (CEDA), gwałtownie zaatakowali rząd republikański, zarzucając mu niepanowanie nad sytuacją w kraju. Gil Robles odczytał listę: 160 spalonych kościołów, 269 (głównie) politycznych morderstw, 1287 napadów, 69 zniszczonych lokali partii politycznych, 113 „strajków generalnych”, 228 „strajków częściowych”, 10 splądrowanych redakcji gazet. W konkluzji stwierdził: Kraj może istnieć jako monarchia, czy republika, w systemie prezydenckim czy parlamentarnym, w komunizmie lub faszyzmie, lecz nie może istnieć w anarchii[50]. Domagali się zaprowadzenia porządku. Według rządu za sytuację odpowiedzialna była prawica, która uciekała się do przemocy na ulicach. Jak się później okazało, było to ostatnie posiedzenie parlamentu przed wybuchem wojny domowej.

      6 lipca został aresztowany przywódca Falangi José Antonio Primo de Rivera, którego później skazano na śmierć. Było to związane z oskarżeniami o zamachy terrorystyczne dokonywane przez członków jego ugrupowania[51]. 12 lipca José Castillo, porucznik Guardia de Asalto (Gwardii Szturmowej)(ang.)[52] i członek Partii Socjalistycznej, został zamordowany przez bojówkę Falangi w Madrycie. Dzień później, w nocy z 12 na 13 lipca, przywódca monarchistów Calvo Sotelo został uprowadzony i zamordowany strzałem w tył głowy przez grupę policjantów Gwardii Szturmowej i cywilnych bojówkarzy, którymi dowodził kapitan Gwardii Cywilnej (Guardia Civil) Fernando Condés, przy braku reakcji przydzielonej ochrony policyjnej[53]. Szef opozycji parlamentarnej Gil Robles, nieobecny w domu, uniknął równoległego skrytobójstwa. Następnego dnia Gil Robles oskarżył publicznie rząd o inspirowanie zabójstwa[b]. Zabójstwo lidera prawicowej opozycji było iskrą przyśpieszającą wybuch buntu żołnierzy z garnizonu hiszpańskiego w Melilli i trzyletniej wojny domowej. Na czele powstania stanęli gen. dywizji Francisco Franco – komendant wojskowy Wysp Kanaryjskich, gen. Emilio Mola – dowódca brygady w Nawarze i przebywający na emigracji w Portugalii po nieudanej próbie zamachu stanu w 1932 gen. José Sanjurjo. To wydarzenie miało także znaczenie propagandowe dla strony nacjonalistycznej. Zamordowanie przez służby mundurowe Calvo Sotelo zmieniło nastawienie wielu ludzi do ugrupowań nacjonalistycznych.

      +: Formbi
    •  

      @PolacoEsMasGrandeRobaco: Chłopie, nie nazwałem tagu #czarnaksiegakomunizmu dla beki. Ja tu piszę o zbrodniach komunistów,
      a nie o faszystach i nacjolach.

    •  

      @PolacoEsMasGrandeRobaco: No chyba, że lubisz mordy i represje na kościele i wierzących. W takim razie zapraszam na czarno.

    •  

      @nexetpl: To się trochę doucz o wydarzeniach o których piszesz bo zęby bolą od tych głupot.

      +: Formbi
    •  

      @nexetpl: Piszesz jednostronne głupoty pod z góry założoną teze bez jakiejkolwiek refleksji nad kontekstem wydażeń. Tak lubię nadziewać katolickie niemowlaki na rożen bo zwróciłem ci uwagę że zwyczajnie kłamiesz, i manipulujesz. A teraz wrzucaj sobie na czarno i usuń polemike jak na manipulatora przystało.

      +: Formbi
    •  

      @nexetpl: Najlepsze jest to, że nie odnotowano żadnego przypadku wyrzeknięcia się wiary przez duchownego.

    •  

      @PolacoEsMasGrandeRobaco: Nie będę nic usuwał, bo nie jestem manipulatorem. Wiem, że kościół święty nie był i swoje miał za uszami, ale nic nie usprawiedliwia tego, co robili republikanie.

    •  

      @nexetpl:

      co robili republikanie.
      Komuniści po stronie republikańskiej jak już coś, na litość Alastora...
      Bo warto wspomnieć że Komuchy Hiszpańskie, mimo walki po stronie Republiki, samych ideałów ugrupowań republikańskich nie popierali.

      +: nexetpl
    •  

      Komentarz usunięty przez autora

Gorące dyskusje ostatnie 12h